Απόδοση: Δημήτρης Διατσίδης

Αρχικό κείμενο: “Μηχανικός Φάντασμα” για το Gpone.com

To MotoGP τα τελευταία χρόνια έχει αντιγράψει την Formula 1 στον τομέα της αεροδυναμικής κατεύθυνσης και ο γκουρού Adrian Newey έχει συχνά υπογραμμίσει πως τα σύγχρονα μονοθέσια μοιάζουν όλο και περισσότερο με μαχητικά αεροσκάφη: επιφάνειες σχεδιασμένες όχι μόνο για να παράγουν αεροδυναμικό φορτίο, αλλά για να εξασφαλίζουν τη μέγιστη δυνατή ευελιξία. Και ο Gigi Dall’Igna γνωρίζει πολύ καλά αυτή τη λογική.

Ο "δαιμόνιος" Gigi Dal'Igna έκανε και πάλι το θαύμα του με το σχεδιασμό της νέας αεροδυναμικής της GP26

Με την πρώτη ματιά, θα μπορούσε να μοιάζει με μια απλή εξέλιξη της GP25, σχεδόν ένα αισθητικό φρεσκάρισμα. Όμως κάτω από το «δέρμα» – και κυρίως κάτω από το ανθρακόνημα – η νέα Ducati GP26 έχει κάνει ένα ουσιαστικό άλμα στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται και αξιοποιεί την αεροδυναμική. Μια εξέλιξη που ακολουθεί μια κατεύθυνση πλέον ξεκάθαρη και στον πιο προηγμένο τετράτροχο μηχανοκίνητο αθλητισμό.

Ο Adrian Newey, ο σχεδιαστής που περισσότερο από κάθε άλλον έχει διαμορφώσει τη σύγχρονη αεροδυναμική της Formula 1, έχει επισημάνει ότι τα σημερινά μονοθέσια θυμίζουν ολοένα και περισσότερο μαχητικά, με τις επιφάνειες μελετημένες όχι μόνο για την παραγωγή κάθετης δύναμης, αλλά για να εξασφαλίζουν μέγιστη ευελιξία, αποδεχόμενα ως «αντίτιμο» την αύξηση των G που πρέπει να αντέχουν οι πιλότοι / οδηγοί. Μια φιλοσοφία που, μεταφερμένη στο σύγχρονο MotoGP, βρίσκει εντυπωσιακή συνοχή ακριβώς στη λογική που υιοθέτησε η Ducati για την GP26. Όπως δήλωσε πρόσφατα και ο Aleix Espargaro, η οδήγηση μιας σύγχρονης MotoGP, ενός «τέρατος» 300 ίππων, απαιτεί απίστευτη φυσική καταπόνηση.

Αυτό που εντυπωσιάζει στα πρώτα στιγμιότυπα και στα δεδομένα από την αεροδυναμική σήραγγα είναι η βαθιά αναθεώρηση του τρόπου με τον οποίο οι τεχνικοί του Borgo Panigale διαμόρφωσαν τις εξωτερικές επιφάνειες της μοτοσυκλέτας. Ο στόχος δεν είναι πλέον μόνο η παραγωγή αεροδυναμικού φορτίου, αλλά η παραγωγή του με πιο «καθαρό», πιο αξιοποιήσιμο και κυρίως πιο συνεκτικό τρόπο σε σχέση με τη δυναμική συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας σε κάθε φάση της στροφής. Όπως ακριβώς και στην Formula 1, το φορτίο δεν πρέπει απλώς να είναι υψηλό, αλλά ελεγχόμενο.

O Michele Pirro δοκίμασε τα νέα αεροδυναμική βοηθήματα και έδωσε τις παρατηρήσεις του στους μηχανικούς της Ιταλικής εταιρίας

Τα εμπρός φτεράκια (winglets) αποτελούν το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αλλαγής φιλοσοφίας. Αν στην GP25 ήταν μια ξεκάθαρη δήλωση ισχύος, εμφανή και σχεδόν γλυπτικά, στην GP26 ενσωματώνονται στο φέρινγκ με πιο λεπτό και λιγότερο «θορυβώδες» αεροδυναμικά προφίλ. Το αποτέλεσμα είναι σημαντική κάθετη δύναμη στον εμπρός τροχό, χωρίς τις αναταράξεις που, σε υψηλές ταχύτητες ή σε γρήγορες αλλαγές κατεύθυνσης, μπορούσαν να κάνουν τη μοτοσυκλέτα νευρική. Η Ducati κατάφερε έτσι να αυξήσει τη σταθερότητα χωρίς να επιβαρύνει την οδήγηση, στοιχείο-κλειδί για την αποτελεσματικότητα σε διαφορετικές πίστες και συνθήκες.

Η ίδια φιλοσοφία διακρίνεται και στη δουλειά στο ρύγχος και στα πλαϊνά. Το μπροστινό τμήμα είναι πιο συμπαγές και η ζελατίνα καθοδηγεί τη ροή του αέρα προς το σώμα του αναβάτη με μεγαλύτερη συνέχεια, μετατρέποντάς τον ουσιαστικά σε ενεργό μέρος του αεροδυναμικού συστήματος. Τα πλαϊνά, πιο κλειστά και πιο λειασμένα, συμβάλλουν στη μείωση της αντίστασης και στη διατήρηση ομαλής ροής μέχρι το ουραίο τμήμα και τον πίσω τροχό. Πρόκειται για μια φαινομενικά μικρή βελτίωση, όμως στο MotoGP η «τακτοποίηση» του αέρα σημαίνει κέρδος εκατοστών του δευτερολέπτου σε κάθε τομέα – ακριβώς όπως και στα σύγχρονα μονοθέσια της Formula 1.

Η πραγματική ωριμότητα της GP26 αποκαλύπτεται όμως μέσα στη στροφή. Εκεί η αεροδυναμική δεν λειτουργεί πλέον ως άθροισμα μεμονωμένων στοιχείων, αλλά ως οργανικό σύστημα που συνοδεύει τη μοτοσυκλέτα όσο μεταβάλλεται η γωνία κλίσης. Το φορτίο παραμένει πιο σταθερό, οι απότομες μεταβολές μειώνονται και ο αναβάτης νιώθει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο μπροστινό. Είναι η ίδια αρχή που περιγράφει ο Newey για τις σύγχρονες F1: περισσότερη ευελιξία και περισσότερη απόδοση, με αντάλλαγμα αυξημένες φυσικές καταπονήσεις για εκείνον που βρίσκεται στο κόκπιτ - ή στη σέλα.

Συνολικά, η Ducati έχει μετατοπίσει το κέντρο βάρους της αεροδυναμικής της δουλειάς: όχι πια μια εμμονική αναζήτηση του απόλυτου αριθμού, αλλά έμφαση στην ποιότητα απόδοσης και στη δυνατότητα αξιοποίησης. Η GP26 δεν «φωνάζει» την αεροδυναμική της, την κάνει να λειτουργεί σε αρμονία με τον αναβάτη και τις δυνάμεις που αναπτύσσονται, σαν μια σύνθετη αλλά απόλυτα εναρμονισμένη κατασκευή.

Όπως και στη Formula 1, έτσι και στο MotoGP σήμερα δεν κερδίζει εκείνος που παράγει το περισσότερο φορτίο, αλλά εκείνος που το διαχειρίζεται με τον πιο έξυπνο τρόπο. Η Ducati GP26 φαίνεται να αποτελεί την πιο απτή απόδειξη αυτής της νέας εποχής.

Και να συμπληρώσουμε εδώ ότι ο πολύ έμπειρος και στο να παρατηρεί τις μοτοσυκλέτες, ο πέντε φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής Jorge Lorenzo, παρατηρώντας τις Ducati GP26 στο τεστ της Σεπάνγκ στην Μαλαισία, είπε ότι βλέπει να έχουν με διαφορά την πιο ομαλή είσοδο και κυρίως έξοδο από τη στροφή, σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες μοτοσυκλέτες. Μάλιστα το απέδωσε και στην πιο ομαλή λειτουργεία του συστήματος χαμηλώματος της ανάρτησης. Αυτό δίνει στον οδηγό το πλεονέκτημα της μικρότερης καταπόνησης και μαζί το πλεονέκτημα της μικρότερης φθοράς του πίσω ελαστικού στην έξοδο της στροφής. Και αυτό αποδείχθηκε και από τους χρόνους στους γύρους προσομοίωσης Αγώνα Sprint που έκαναν οι περισσότεροι οδηγοί, στους οποίους πέρα από τον καλύτερο χρόνο του Alex Marquez, οι Pecco Bagnaia και Marc Marquez ήταν πολύ κοντά του, ενώ και ο Fabio Di Giannantonio συμπλήρωσε και τις τέσσερις GP26 στις πέντε πρώτες θέσεις των σχετικών δοκιμών!