Στο γραφείο του μεγαλύτερου σχεδιαστή του μηχανοκίνητου κόσμου, του Aldo Drudi, δεν υπάρχει κομπιούτερ! Μόνο χρώματα σε μαρκαδόρους και ξυλομπογιές! Η ΑΙ δεν μπορεί ούτε να βοηθήσει στα έργα τέχνης που βγαίνουν από τη φαντασία ενός καλλιτέχνη.

Η συζήτηση/συνέντευξη με τους Δημήτρη Διατσίδη και Στεφανία Παντελιδάκη, έγινε στο στούντιo της Drudi Performance στο Riccione της Riviera di Rimini, στην Ιταλία και τις φωτογραφίες έκανε ο Giuseppe Piazzolla, ιδρυτής του περιοδικού Moda e Motori Magazine.

Ο 67χρονος Aldo Drudi είναι βραβευμένος Ιταλός σχεδιαστής και χαίρει άπειρης εκτίμησης στον κόσμο των δυο τροχών. Ειδικεύεται στο σχεδιασμό αγωνιστικών κρανών, στολών, και φέρινγκ μοτοσυκλετών, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει επεκτείνει την δουλειά του και σε άλλους κλάδους… όπως τα σκάφη ή ακόμη και το διάστημα… Χωρίς να αφήνει και σχεδιαστικές δουλειές στο χώρο της μόδας!

Τα πιο γνωστά του έργα αφορούν τον Θρύλο του MotoGP Valentino Rossi, όμως το χαρακτηριστικό του ύφος τέχνης και υλοποίησής της έχει επηρεάσει σημαντικά την αισθητική του μηχανοκίνητου κόσμου. Εδώ να πούμε ότι ο σχεδιασμός και τα χρώματα με τα οποία “έντυσε” τις στροφές της πίστας του Misano έχουν δημιουργήσει μια τάση που έχουν αρχίσει και αντιγράφουν και άλλες πίστες.

"Ride On Colors" είναι το σύνθημα της πίστας του Misano

Βρεθήκαμε λοιπόν στο studio, Drudi Performance και ο Aldo μας ξενάγησε στο χώρο που δουλεύει, δίπλα σε όλα τα εκθέματά του τα οποία είναι αυθεντικά. Πάντα όταν κάνει μια συνεργασία με αναβάτη συμφωνούν να γυρνάει τουλάχιστον ένα κράνος πίσω σε αυτόν. Όλα πρέπει να είναι «Original» όπως είπε.

Μας εξήγησε γιατί τα άτομα που εργάζονται στο στούντιο είναι μόνο 4. Θέλει η ομάδα του να είναι ολιγομελής, ώστε να μπορούν να επικοινωνήσουν εύκολα, να είναι όπως ανέφερε “compact” (συμπαγής), δηλαδή να είναι ένα. Τα άτομα είναι: ο Aldo Drudi, δύο designers που φέρνουν σε ζωή τα έργα του με τη χρήση υπολογιστή και μια κοπέλα που κάνει τη γραμματειακή υποστήριξη.

Πριν συζητήσουμε για τα έργα του και τη φιλοσοφία πίσω από αυτά, μας έδειξε ένα ιδιαίτερο δωμάτιο για εκείνον. Δεν χρησιμοποιείται πλέον ως studio, αλλά έχει μέσα το έπιπλο του γραφείου στο οποίο πρωτοξεκίνησε να εργάζεται ο ίδιος. Όπου και να μετακομίσει το στούντιο, σε οποιοδήποτε καινούργιο χώρο, το έχει πάντα μαζί του.

Ας περιγράψουμε λοιπόν τι βλέπει κανείς με το που μπει στο χώρο του Drudi. Η αδρεναλίνη αυξάνεται από το πρώτο μόλις βήμα. Μπροστά σου μια μοτοσυκλέτα του Valentino Rossi που σχεδίασε για την FIAT Yamaha, χωρίς κινητήρα, δεξιά και αριστερά οι τοίχοι είναι γεμάτοι χρώματα από τα άπειρα κράνη που έχει φτιάξει για αναβάτες, δύο ομοιώματα από τα σκάφη που έχει φέρει σε ζωή, ένα από αυτά το “Anvera” yacht και τρεις στολές. Οι δύο είναι εύκολα αναγνωρίσιμες. Είναι του «κόσμου» μας. Η μια ήταν φορεμένη από τον Rossi και η άλλη για τον αείμνηστο Marco Simoncelli. Η τρίτη όμως;

Η τρίτη είχε φτιαχτεί κυριολεκτικά για το διάστημα και έδωσε την αφορμή για να μάθουμε το πως έγινε αυτό βήμα στο σχεδιασμό του. Πως ένας designer από τον κόσμο των motorsports, φτάνει μέχρι το διάστημα...;

Για τον Drudi, όλα είναι πιθανά. Βρισκόταν στις βραβεύσεις για το “Compasso d'Oro” στο Μιλάνο, ένα θεσμό πολύ σημαντικό για το Ιταλικό αλλά και το παγκόσμιο design. Του είχε τραβήξει την προσοχή μια βράβευση διότι άκουσε την γνώριμη λέξη «στολή» αλλά μέσα στον πανικό δεν κατάφερε να ακούσει παραπάνω πράγματα για το άτομο και το έργο του. Όταν η εκδήλωση τελείωσε και προχώρησε για το ξενοδοχείο του, είδε στη στάση λεωφορείου κάποιον που κρατούσε το ίδιο βραβείο με εκείνον. Μίλησαν και δέθηκαν κατευθείαν. Ήταν ο ίδιος που βραβευόταν για τη «στολή» που είχε ακούσει, αλλά τώρα έμαθε πως προοριζόταν για το διάστημα. Έτσι ξεκίνησε η συνεργασία τους και ο Aldo Drudi σχεδίασε και βοηθάει στην κατασκευή τους, τόσο για μέσα στο διαστημόπλοιο όσο και για έξω – στο διάστημα... Το θεωρεί μεγάλο βήμα για την καριέρα του και την προσωπική ανάπτυξη του, διότι το διάστημα για εκείνον είναι το ένα σκαλί παραπάνω. Και βλέπει ότι ο κόσμος των motorsports έχει πολλά να δώσει στο διάστημα, ενώ την ίδια στιγμή και το διάστημα δίνει πολλά στο κόσμο των motorsports. Εδώ να πούμε ότι το REA Space είναι ένα Ιταλικό ερευνητικό και τεχνολογικό πρόγραμμα/οικοσύστημα που δραστηριοποιείται στον χώρο της αεροδιαστημικής, των προηγμένων υλικών και των ακραίων περιβαλλόντων (space & high-performance engineering).

“A person is more important than a prize”

Σε αυτό το σημείο θυμήθηκε ότι το πρώτο του βραβείο “Compasso d'Oro” δεν πήγε να το παραλάβει αυτοπροσώπως, γιατί το 2001 προτίμησε να πάει στην Αυστραλία για να δει τον αγώνα του Valentino Rossi απέναντι στον Max Biaggi, με νικητή τον Rossi με το κράνος που του είχε σχεδιάσει. Στον Αγώνα αυτό ο Rossi πήρε και μαθηματικά των τελευταίο Τίτλο στα 500cc, πριν το MotoGP περάσει στην 4χρονη εποχή του. “Ένα άτομο είναι πιο σημαντικό από ένα βραβείο” είπε ο Drudi, τη στιγμή που το βραβείο “Compasso d’Oro” είναι εξαιρετικά σημαντικό και θεωρείται από πολλούς το κορυφαίο βραβείο βιομηχανικού σχεδιασμού παγκοσμίως. Ιδρύθηκε το 1954 στην Ιταλία και απονέμεται από την ADI – Associazione per il Disegno Industriale, αποτελώντας το παλαιότερο design award στον κόσμο που απονέμεται συνεχώς, γεγονός που από μόνο του του δίνει τεράστιο κύρος.

Εδώ για να καταλάβουμε λίγο περισσότερο τη φιλοσοφία σχεδιασμού του Drudi, να πούμε ότι το Compasso d’Oro δεν επιβραβεύει απλώς την αισθητική. Η φιλοσοφία του βραβείου βασίζεται στον ολιστικό σχεδιασμό, συνδυάζοντας: λειτουργικότητα, τεχνολογική καινοτομία, ποιότητα κατασκευής, εργονομία, βιομηχανική παραγωγή, πολιτιστικό και κοινωνικό αποτύπωμα. Απονέμεται μόνο σε αντικείμενα που έχουν πραγματικά επηρεάσει τον τρόπο που ζούμε, εργαζόμαστε ή κινούμαστε και δηλώνει ότι το βραβευόμενο προϊόν αποτελεί διαχρονικό σημείο αναφοράς στο βιομηχανικό σχεδιασμό. Με λίγα λόγια: το Compasso d’Oro δεν είναι “ένα ακόμη βραβείο”. Είναι το ισοδύναμο ενός Όσκαρ ζωής για το βιομηχανικό σχεδιασμό. Και ο Aldo έχει πάρει δύο τέτοια!

Καλλιτέχνης ή Τεχνίτης

Στο δωμάτιο που εργάζονται οι graphic designers, έχει κάποια ρούχα για μοτοσυκλέτα που έχει δημιουργήσει για την Ducati, αλλά αυτό που σε εντυπωσιάζει είναι πως πλέον έχεις φύγει από τον προθάλαμο, το δωμάτιο-μουσείο και βλέπεις τη δράση. Τα δύο άτομα να δουλεύουν, χαρτιά με σχέδια, πλαστικά μοτοσυκλέτας που φτιάχνονται τώρα ή έχουν φτιαχτεί. Πιάνεις σιγά-σιγά τον παλμό.

Ο Aldo Drudi δεν κάνει ένα απλό εξωτερικό design. Δεν καθορίζει μόνο το χρώμα και το σχέδιο – κάτι που κάνει με τρομερή επιτυχία – αλλά δουλεύει και με την κατασκευή των πραγμάτων. Το μέσα, τη χρήση τους, το υλικό τους, την αντοχή τους. Ως τελειόφοιτος Αρχιτεκτονικής γνωρίζει πως δεν αρκεί να είναι κάτι όμορφο εμφανισιακά αλλά πρέπει να δώσεις την ίδια σημασία και για τη λειτουργία του, το περίφημο ρητό “Form follows function”, του Αμερικανού αρχιτέκτονα Lοuis Sullivan, το οποίο έκανε δόγμα ο περίφημος Le Corbusier. O Aldo Drudi ακολουθεί τη σύγχρονη εκδοχή του: “Form follows function, but function follows people”. Έτσι έχουν διπλή δύναμη τα έργα του.

Ο ίδιος δεν θεωρεί τον εαυτό του ως “Artist” (καλλιτέχνη) και δεν δέχεται όλα τα καλά λόγια που του λένε όσοι τον γνωρίζουν. Είναι μετριόφρων, ότι έργα και να έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια… Μας είπε ότι θεωρεί πως καλλιτέχνες στον κόσμο είναι πολύ λίγα άτομα και ότι δεν θεωρεί τον εαυτό του έναν από αυτούς. Αυτοπροσδιορίζεται ως “Artisan” (τεχνίτη). Την ίδια στιγμή μας αποκάλυψε ότι δουλεύει πάνω σε κάποια έργα που δεν είναι παραγγελία κάποιου πελάτη, αλλά η δική του καλλιτεχνική έκφραση, κάτι που μπορεί τελικά να τον βάλει στον κόσμο των “Artist”. Κατά την ταπεινή μας γνώμη είναι ήδη σε αυτήν την ελίτ.

O Aldo Drudi μας ξεναγεί στο χώρο όπου τα σχέδιά του μετατρέπονται σε δεδομένα υπολογιστή

Υ.Γ. Η συζήτηση/συνέντευξη με τον Aldo Drudi είναι ιδιαίτερα μακροσκελής και έτσι το δεύτερο μέρος της θα "ανέβει" στο MGP.gr αύριο!

Το κράνος που σχεδίασε για τον Marco Simoncelli, υπογεγραμμένο από τον αείμνηστο Ιταλό οδηγό