της Στεφανίας Παντελιδάκη

«Ως παιδί, παρακολουθούσα όλους τους αγώνες στην τηλεόραση, κάθε διαδικασία, από τα ελεύθερα δοκιμαστικά μέχρι τον τελευταίο αγώνα της ημέρας. Μετακομίσαμε με την οικογένειά μου από την Αργεντινή στην Ισπανία και, το 2005, έπεισα όλη την οικογένεια να πάμε να δούμε το MotoGP της Valencia. Μόλις μπήκα στο paddock, κατάλαβα ότι έπρεπε να εργαστώ σε αυτόν τον κόσμο – νομίζω ότι ήμουν 15 ετών.

Ο πρώτος μου επίσημος ρόλος στο paddock του WorldSBK ήρθε το 2014, στο European Junior Cup. Ο διευθυντής της διοργάνωσης, Τζέρι Μπράις, με είχε δει να βοηθάω μια γαλλική ομάδα στις κατηγορίες Yamaha Superstock 600 και 1000. Είχα εργαστεί επίσης ως «grid girl» και, όταν το κάνεις αυτό, ορισμένοι τείνουν να σε βάζουν σε συγκεκριμένα καλούπια, θεωρώντας ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο. Γι' αυτό ήμουν πολύ ευγνώμων στον Τζέρι, καθώς μου έδωσε την ευκαιρία να αποδείξω την αξία μου. Νομίζω ότι ήμουν περίπου 23 ετών όταν άρχισα να συνεργάζομαι με αναβάτες ηλικίας 14 έως 20 ετών. Κάποιοι νόμιζαν ότι ήμουν κι εγώ αναβάτρια, επειδή έδειχνα αρκετά νεαρή»!

Πολύγλωσση και λύτρια προβλημάτων…

«Οι άνθρωποι έχουν διαφορετικά ταλέντα και πιστεύω ότι το δικό μου είναι η γνώση αρκετών γλωσσών. Άρχισα να μαθαίνω αγγλικά από πολύ μικρή ηλικία με τη μητέρα μου. Εκείνη δίδασκε σε μικρά παιδιά, οπότε ξεκίνησα να μαθαίνω μαζί τους. Στη συνέχεια, έκανα Γαλλικά για μερικά χρόνια στο σχολείο στην Ισπανία, μόλις ένα μάθημα την εβδομάδα. Αργότερα είχα έναν Γάλλο σύντροφο και έμαθα περισσότερο τη γλώσσα ζώντας μαζί του στη Γαλλία. Όσο για τα Ιταλικά, δεν τα διδάχθηκα ποτέ επίσημα, ουσιαστικά τα έμαθα μέσα στο paddock.

Πιστεύω ότι η προσωπικότητά μας μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τη γλώσσα που μιλάμε, και διαπιστώνω ότι μπορώ να εξηγήσω ορισμένα πράγματα πιο εύκολα σε μια γλώσσα διαφορετική από τη μητρική μου. Στο προφίλ μου στο Instagram αναφέρομαι ως «επαγγελματίας στην επίλυση προβλημάτων» και μάλλον χάρη στις γλώσσες που μιλάω είμαι καλή στο να βρίσκω λύσεις. Η γνώση των γλωσσών υπήρξε καθοριστική διότι μου άνοιξε πολλές πόρτες. Φυσικά, πρέπει να είσαι έτοιμη και να δουλέψεις σκληρά, και στάθηκα τυχερή που απέκτησα εμπειρία στο paddock από πολύ νεαρή ηλικία».

Το επόμενο βήμα…

«Το 2018, κάποιοι φίλοι μου στην GRT Yamaha, μου είπαν πως η ομάδα αναζητούσε συντονιστή με το δικό μου προφίλ και εμπειρία στο paddock. Συναντήθηκα με τον επικεφαλής της ομάδας, Φιλίπο Κόντι, σε μια δοκιμή στην Jerez και κάπως έτσι ξεκίνησε η συνεργασία μας φτάνοντας στο σήμερα, 8 χρόνια μετά.

Ο ρόλος μου αρχικά ήταν περιορισμένος και στη συνέχεια εξελίχθηκε προς κάθε κατεύθυνση. Διαθέτω καλές επικοινωνιακές δεξιότητες και είμαι πολύ αποφασιστική – όταν ξεκινώ κάτι, το ολοκληρώνω! Πιστεύω ότι αυτό είναι κάτι που ανέπτυξα δουλεύοντας εδώ, καθώς πρόκειται για ένα άθλημα με γρήγορους ρυθμούς, όπου όλα πρέπει να γίνονται άμεσα. Αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο για τον ρόλο της συντονίστριας ομάδας. Λειτουργείς λίγο σαν «μαμά» για όλους.

Ο συντονισμός ήταν ιδιαίτερα απαιτητικός κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Έπρεπε να διαχειριστώ όλες τις αλλαγές σε πτήσεις και ξενοδοχεία, καθώς και τους διαφορετικούς κανόνες για τα τεστ COVID σε κάθε χώρα. Οι αναβάτες μας, ο Γκάρετ Γκέρλοφ και ο Κότα Νοζάνε, ερχόντουσαν από τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία αντίστοιχα, οπότε χρειάζονταν εντελώς διαφορετικά έγγραφα για να ταξιδέψουν. Ήταν μια χαοτική περίοδος και χαίρομαι που δεν συμβαίνει κάθε χρόνο. Ωστόσο, η καθημερινότητα μοιάζει με παζλ: πρέπει να ενώσεις όλα τα κομμάτια σωστά, ώστε όλοι να φτάσουν στην πίστα όταν πρέπει. Κάποια στιγμή, είχαμε περίπου οκτώ διαφορετικά αεροδρόμια αναχώρησης, ενώ πάντα μπορεί να προκύψουν αλλαγές τελευταίας στιγμής που επηρεάζουν τα σχέδια ολόκληρης της ομάδας – οπότε, δεν είναι καθόλου εύκολο.

Τον τελευταίο χρόνο εργάζομαι ως υπεύθυνη χορηγιών. Στους ανωτέρους μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίο φροντίζω τους ανθρώπους, ενώ οι χορηγοί εκτιμούν το γεγονός ότι έχουν κάποιον στον οποίο μπορούν να βασιστούν αν θέλουν να αναπτύξουν κάτι σε συνεργασία με την ομάδα. Πολλοί από τους χορηγούς μας είναι μαζί μας εδώ και χρόνια και έχουμε χτίσει σχέσεις που χαρακτηρίζονται από αμοιβαία εμπιστοσύνη. Αν θελήσουν να κάνουν αλλαγές, θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να βελτιώσω την κατάσταση. Μου αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους ευχαριστημένους»!

Πρόοδος, επιμονή και προοπτικές

«Η εργασία σε αυτόν τον χώρο με έβγαλε εντελώς από τη “ζώνη άνεσής” μου. Νιώθω αρκετά περήφανη για την εαυτή μου που μπήκα σε αυτό το άθλημα, το οποίο κυριαρχείται από άνδρες, και έφτασα στο σημείο που βρίσκομαι σήμερα. Παλαιότερα ήμουν αρκετά εσωστρεφής, αλλά τώρα είμαι πιο κοινωνική και νιώθω πιο θαρραλέα, πιο δυνατή και λιγότερο ανασφαλής. Και συνειδητοποιώ ότι δεν υπάρχουν όρια σε αυτά που μπορούμε να πετύχουμε! Ως γυναίκες, είχαμε πολύ περισσότερους περιορισμούς στο παρελθόν, καθώς θεωρούνταν ότι ταιριάζαμε μόνο σε συγκεκριμένους ρόλους. Τώρα όμως βλέπουμε γυναίκες να εργάζονται ως μηχανικοί και διευθύντριες ομάδων. Κοιτάξτε την ομάδα BbKRT· πιστεύω ότι αποτελούν πραγματικό παράδειγμα προς μίμηση όσον αφορά τον αριθμό των γυναικών που απασχολούν. Το ίδιο ισχύει και για τη δική μας ομάδα, την Terra & Vita GRT Yamaha WorldWCR, όπου οι δύο αναβάτριες υποστηρίζονται από δύο γυναίκες μηχανικούς. Κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να τις βοηθήσουμε να αποκτήσουν εμπειρία, ώστε να βρουν δουλειά σε ομάδα Superbike σε μερικά χρόνια. Όσο για μένα, διανύω την όγδοη σεζόν μου με την GRT· άλλαξα ρόλο μετά από έξι σεζόν και δεν βλέπω τον λόγο να μην αλλάξουν ξανά τα πράγματα σε λίγα χρόνια – όλα είναι πιθανά»!

Το WorldWCR είναι σημείο εκκίνησης, όχι γραμμή του τερματισμού

«Είναι παράδοξο, γιατί πριν από μερικά χρόνια κανείς δεν θα χορηγούσε μια γυναίκα αναβάτρια. Μου φαίνεται αδιανόητο να έχεις την ευκαιρία να είσαι ο πρώτος που θα βοηθήσει μια γυναίκα να φτάσει στην κορυφή του κόσμου και να μην το κάνεις. Η Σάρλοτ Τίλμπερι [ιδρύτρια εταιρίας καλλυντικών] χορηγεί μια ομάδα της F1 Academy και δεν βλέπω τον λόγο για τον οποίο αντίστοιχες εταιρίες, που στηρίζουν τις γυναίκες στην καθημερινότητά τους, να μην θέλουν να στηρίξουν τις γυναίκες και στον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Πρέπει να ανοίξουμε αυτές τις πόρτες και ελπίζω ότι το WorldWCR θα λειτουργήσει ως πλατφόρμα ώστε οι αναβάτριες να έχουν περισσότερη υποστήριξη.

Πιστεύω ότι οι γυναίκες μπορούν να αγωνίζονται σε μεικτές κατηγορίες, αν και υπάρχει ακόμη πολλή δουλειά να γίνει. Το WorldWCR είναι απλώς το σημείο εκκίνησης. Η Μαρία Ερρέρα, για παράδειγμα, έχει αγωνιστεί στην MotoE – κάτι δύσκολο, καθώς οι μοτοσυκλέτες είναι βαριές – αλλά και στην Moto3. Ωστόσο, χρειάζεσαι πραγματικά την ευκαιρία να συνεργαστείς με μια καλή ομάδα και να οδηγήσεις μια καλή μοτοσυκλέτα αν θέλεις να αποδείξεις την αξία σου. Ίσως να μην είχε ποτέ τις καλύτερες ευκαιρίες, αλλά είναι εξαιρετική αναβάτρια και έχει αποδείξει ότι μπορεί να είναι εξίσου γρήγορη με οποιονδήποτε άνδρα αναβάτη».

Όταν η δουλειά γίνεται καταφύγιο…

«Όσοι εργάζονται στον χώρο του μηχανοκίνητου αθλητισμού, κάνουν θυσίες για να βρίσκονται εδώ. Αξίζει τον κόπο; 100% ναι. Έχασα την αδερφή μου πριν από τρία χρόνια και η δουλειά μου εδώ με βοήθησε να αντέξω εκείνη την περίοδο. Μπόρεσα να συγκεντρωθώ στα καθήκοντά μου και ένιωσα τη στήριξη των συναδέλφων και των φίλων μου στο paddock. Λίγα πράγματα στη ζωή είναι τόσο δύσκολα όσο η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, αλλά το γεγονός ότι είχα αυτή τη δουλειά —που μου αποσπούσε το μυαλό και με ταξίδευε σε όλο τον κόσμο — βοήθησε πολύ, πιστεύω. Ένιωσα πολύ τυχερή γι’ αυτό - ναι, κάνουμε θυσίες, αλλά κατά τη γνώμη μου, η δουλειά μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά ακόμα και όταν περνάμε δύσκολες στιγμές στην προσωπική μας ζωή.

Οι καλύτεροι φίλοι που έχω πίσω στην πατρίδα μου παραμένουν οι ίδιοι μέχρι σήμερα. Αν κάποιος θέλει να παραμείνει στη ζωή σου, θα καταβάλει προσπάθεια για να διατηρήσετε την επαφή, και το ίδιο θα κάνεις κι εσύ. Έχω επίσης στενούς φίλους στο paddock, όπως τον Ελία Ραμέλο (Team GoEleven). Τον γνώρισα όταν ήταν περίπου 12 ετών και είναι απίστευτο το ότι παραμένουμε φίλοι μέχρι σήμερα. Η φιλία μας έχει δυναμώσει, καθώς καταλαβαινόμαστε και μπορούμε να βασιστούμε ο ένας στον άλλον. Τα πηγαίνω επίσης πολύ καλά με την Κιάρα Μαντσίνι, τη συναδέλφισσα μου στην ομάδα. Στηρίζουμε η μία την άλλη, δεν ανταγωνιζόμαστε, και πιστεύω ότι αυτό είναι ένα πραγματικά θετικό στοιχείο της ζωής στο paddock του WorldSBK: το ότι όλες οι γυναίκες είμαστε εδώ η μία για την άλλη».

Η επιστροφή στο σπίτι…

«Πιστεύω ότι χρειάζεται μια ιδιαίτερη προσωπικότητα για να εργαστεί κανείς στο paddock· δεν είναι για όλους. Είχα φίλους που δοκίμασαν να εργαστούν εδώ αλλά τα παράτησαν μετά από έναν ή δύο χρόνια, επειδή δεν άντεχαν την πίεση ή τη συνεχή απουσία από το σπίτι. Νομίζω ότι όσοι συνεχίζουμε να εργαζόμαστε εδώ είμαστε “φτιαγμένοι από άλλη πάστα”.

Το paddock του WorldSBK είναι πολύ φιλικό προς τους θεατές· βλέπεις πραγματικά τον κόσμο να διασκεδάζει και τους αναβάτες να συνομιλούν με τους φιλάθλους — κάτι που νομίζω ότι δεν εκτιμάται όσο θα έπρεπε από όσους το παρακολουθούν. Πάρτε για παράδειγμα το «paddock show»: ο Μάικλ Χιλ [επίσημος παρουσιαστής] είναι πάντα εκεί και δίνει τον καλύτερό του εαυτό, ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλο είναι το πλήθος. Είναι κάτι για το οποίο θα ήθελα να μιλάει περισσότερος κόσμος, ώστε να προσελκύσουμε νέους οπαδούς στο πρωτάθλημα. Ορισμένοι από τους χορηγούς μας δεν γνωρίζουν αυτόν τον κόσμο, αλλά μόλις τον βιώσουν οι ίδιοι, εκτιμούν πραγματικά τη σημασία του.

Δεν σκέφτηκα ποτέ τίποτα άλλο για την καριέρα μου. Ήμουν αποφασισμένη να εργαστώ στον μηχανοκίνητο αθλητισμό – ουσιαστικά σε οποιαδήποτε κατηγορία. Ωστόσο, χαίρομαι πολύ που βρήκα το WorldSBK, το οποίο αποτελεί πλέον το σπίτι μου. Όταν εργάζομαι εδώ, είμαι ο πραγματικός μου εαυτός μου και δεν χρειάζεται να προσποιούμαι ότι είμαι κάποια άλλη».